Tien jaar hard werken

Tien jaar lang werd met vallen en opstaan aan het Lewenborgse park gewerkt. Van de tienduizend bewoners van Lewenborg werkte slechts een kleine groep mee. Bij de eerste acties zoals de aanplant van tienduizend wilgen en het zaaien van 130 kilo wilde bloemenzaad was een groep van zo’n veertig bewoners betrokken. Spelregels over wat nu precies de bedoeling was in Lewenborg, schreef Le Roy nooit op. Hij liep aanvankelijk zelf veel in het gebied rond, legde zijn filosofie van het werken met ‘onbeperkte tijd’ uit en besliste ter plekke over bepaalde kwesties. ‘Le Roy keurt nooit iets af’, was een veelgehoorde uitspraak. Belangrijker dan de verschijningsvorm van het groen was voor Le Roy het feit dat de bewoners zich het gebied konden toe-eigenen. Dat dit vaak letterlijk gebeurde bij bewoners, die hun tuinen vergrootten ten koste van het park, vond hij geen probleem zolang de tuin maar publiek toegankelijk bleef.

Voorstanders, maar ook tegenstanders

Een groep fanatieke bouwers werkte gestaag door aan zelfbedachte projecten. Volkstuintjes en een wilde speeltuin werden aangelegd, een amfitheater (de Zandbank) en een windmolen gebouwd (om water voor de vijvers op te pompen) en er werd zelfs een spoorlijntje door het gebied aangelegd. Maar er waren ook fervente tegenstanders van het project. Bewoners en hun medestanders bij de plantsoenendienst, die liever een net plantsoen voor de deur hadden gezien, gebruikten de uitspraken van Le Roy consequent tegen hem. Zo werd de aanplant van de eerste tienduizend wilgen op een locatie geduid als een monocultuur en ‘dat was toch een vorm van groenaanleg waartegen Le Roy zich juist zo fel gekant had?’ De wilgen waren echter niet geplant om op die plek te blijven; het idee was dat bewoners ze later zouden verplaatsen naar hun tuinen elders in het park.

Gemeentelijke coördinator

In 1978 werd een gemeentelijke coördinator aangesteld om het dagelijks contact tussen Le Roy en de bewoners te begeleiden. Na aanhoudende klachten van tegenstanders maakte wethouder Gietema in 1983 een eind aan de betrokkenheid van Le Roy bij het park. Hij nam dit besluit om een rem te zetten op de wildgroei aan onbeheersbare projecten in de ‘vrijstaat’ en op de praktijk van bewoners om steeds meer openbare ruimte te annexeren voor uitbreiding van hun tuin. Le Roy had samen met de bewoners ruim binnen het budget gewerkt. Bij zijn gedwongen vertrek besteedde hij het totale restbedrag aan planten, bomen en natuurstenen die hij in Lewenborg liet bezorgen.